آیینة دل

 http://www.youtube.com/watch?v=m1XGt6XK4gs

 

      به مثل چانغلو دوست کس نمیشه             شنیدستم  که کمیاب گفت همیشه                

      عزیزان قدر یک دیگر بدانید                 اجل سنگ است و آدم همچو شیشه  

 

درودبر شما گرامی

چه حال و احوال دارید گرامی

امید دارم که سلب عافیت بتن داشته در اوامر کامگار باشید .

 

 البته در گذشت دوست گرامی شما روانشاد همایون جان چانقلو را هم برای شما و همه فامیلش  همه دوستان و آشنایانش هم تسلیت می گویم .و همین که ایشان دوست شما بود .من تمام سجایای شان را در آئینه روی شما می بینم.که دوستی دیرینه داشتید .وانسان فرهیختة بودند . روانش  شاد باد.و خاطرش جاویدان باد .

 

و هم  سالگرد درگذشت شادروان قاری زاده را هم به ادب دوستان آشنایان و خانوادة محترم تسلیت عرض می کنم.

 

هم درود های فراوان خویش را خدمت هم میهنان گرامی و همزبانان ارجمند و هم تمام کارکنان محترم تلویزیون پیام افغان هم تقدیم می داریم .

 

بیدل صاحب میگه که :

ما نمانیم و عکس ما ماند          گردش روزگار برعکس است

و واقعیت زندگانی را  عمر خیام یا (کیوان نیشاپوری ) بیان می کند

ای دوست بیـــــاتا، غــم فـــردا نخـــوریم

وین یکــدم عمــر را، غنیمت شمـــریـــم

فردا کـــه ازین دیر، فنا در گــــــذریـــم

با هفت هـــــــزار، سالگــان سر بسریـم

 

 

گرامی مه یک غزل ناب  غزل سرای بی همتا حافظ  والا نژاد و خرد بخش اولاد بنی آدم و فرهیخته

نور بخش جهان انسانیت  را به پنج مصره مزین ساخته ام .

که سرودن مخمس  دوسال به درازا کشید یعنی : شروع آن 30.12.09  و تمام شدن آن 1.1.10    م

 امید قرین طبع شیفتگان غزل قرار بگیرد به عنوان :  و 20 دقیقه وقت را دربرگرفت .

 

    تا 12: 20                                  65 مصره است

 

                                               آئینة  دل

 

دل می‌رود ز دستم، صاحب دلان خدا را    موجم چو موج رودی، بر دوستان صداررا

جبر  تظلم جهل  پائییز ساخت بهاررا        اکنون بیا وبنگر سرسام این دیاررا         

                      دردا که راز پنهان خواهد شد آشکاررا

 

 کشتی شکستگانیم ای باد شرطه برخیز      تا تهلکه به پیش است، از جور فتنه انگیز

تاکی نشسته خاموش ، درپیاله بادة بر ریز  خوش باش به زندگانی، شوری به کام دل بیز     

                             باشد که بازبینیم دیدار آشنا را

 

ده روزه مهر گردون، افسانه است و افسون      هرچند دلان هنوز هم ،از خود رمیده دلخون

تا چند به خود نیایی، زیستن به چون و همچون  بگذشته ها شده درس، فردای تست همایون

                            نیکی به جای یاران فرصت شمار یارا

  

آسایش دو گیتی، تفسیر این دو حرف است     هر آن  شکایت من، تعبیراین دو حرف است

بردست وپای جاهل زنجیر این دو حرف است  برشیخ وزاهدای هم،تزویر این دو حرف است

                                   با دوستان مروت با دشمنان مدارا

۷

در کوی نیک نامی ما را گذر ندادند            از شوکت نیاکان، مارا خبر نداند

سوختند کتاب ما را،  حک بر اثر ندادند      جز جهل و تلخ کامی، بار دیگر ندادند

                                   گر تو نمی‌پسندی تغییر کن قضا را

 

ای صاحب کرامت، شکرانه سلامت               از چشم من گریزی، تا گشتة  ملامت

باور نمی کنم من، چندی بدین شهامت         خم کی شود سرشور، بربند مرگ غرامت

                                 روزی تفقدی کن، درویش بی‌نوا را

 

خوبان پارسی گو، بخشندگان عمراند            افتاده اند به هر سو،  دلدادگان عمرند

در شان  همنوایی، فرهیختگان  عمر اند           آشراف خلقتی را، آزادگان عمر اند

                            ساقی بده بشارت، رندان پارسا را

 

حافظ به خود نپوشید، این خرقه می آلود          هرباره طرفه رفتن، از حقة می آلود

گوید درود بسیار، بر فرقة  می آلود             درخس  نمی توان دید،  سلیقة می آلود

                             ای شیخ پاکدامن، معذور دار ما را

 

با سپاس از شما و وقتی که برای من دادید

 

خرددرخرافات

http://www.youtube.com/watch?v=pHoe5EVeSYs  ببینید

 

  بادرود به شما گرامی

خوب وخو هستید ؟ من هم به  نیایش شما صحت و سلامت هستم

و درودهای فراوان برای هم میهنان گرامی و همزبانان ارجمند و گردانندگان عزیز تلویزیون جهانی پیام افغان هم تقدیم می دارم .

 

در کتاب دری صنف دهم نظمی از گاستان سعدی صاحب را خوانده  بودم که می گفت :

خر عیسی گرش به مکه برند            چو بیاید هنوز خر باشد .

سگ عیسی به آب خلد بشوی           چونکه ترشد پلید ترباشد

 

ایکاش که  سعدی صاحب زنده می بود و می دید که  حیوانات هم دگر عوض شده اند ودوران نعسی را پشت سرگذاشته اند.  و در جهان متمدن  امروز دارای زندگی آرامش و آسایش هستند.

 می بینم که حتا پابپای انسانها برای  زندگی آرام  تلاش می نمایند و دارای  وترنری های

مجهز  و انواع امکانات  برای  پیش گیری از بیماری ها  می باشند .و حتا حرکات  ورزش و رقص   راهنر مندانه انجام می دهند .و برای خود کسی هستند . و خوراک های شان در

سوپرمارکیت های لوکس به فروش می رسد.

 

و برای شستن آنها هم کسانی را مزد می دهند  که دارای تخصص و مدرک باشد تا برای گزمو ها یا سنوپی ها  یا ادریس ها و ایهود المرتها  ، سرویس عالی را بدهند

 

و اسرائیلی ها نام سیاستمداران را سر سگهای شان می گزارند.

خوشا به حال این حیوانات که از بسیاری اشراف مخلوق  کرده دارای زندگی مرفه در جهان متمدن می باشند و به  به آزادگی رسیده اند . و در قید وبند  هیچ نوع خرافات هم نیستند.

 

   حیوانات آزاده                

 

خدایا عرض ودادم را تو بشنو                

  رسید براستخوان کارد می خورد تو

به انسان  سخت گیری می نمایی

ولی حیوان معاف در خوردن و خو

 

 

ولی درکشور ما  ملیونها هم میهن ما از اولین حق زندگی که همانا خوراک است محروم می باشند . البته  محروم ساخته شده اند.

خواستم با نیایشی این درد را به پیشگاه پروردگار عرض کنم چرا که در ملا و شیخ و آخند او خیری نمی باشد. وهمین که  شر مرسانند کافیست ..

 

 و دقت  به این بیت بیدل صاحب خارج از سود نیست :

 

اختلاف آدمی در رنگ و پوست افتاده است

ورنه یکسان است خون در پیکر تاووس و زاغ .

 

 

     گرامی من  من سرودة را که امروز تحریر داشته ام  میخواهم برای شما و همگان به خوانش بگیرم :

 

7.1.10    یعنی تاریخ

 

                                               خرد و خرافات

 

 

 

به آن ناز وادا آخند ، که می نشیند روی منبر              چو طوطی دروراژی ها، ز گریه دامنش را تر

به دستار ها به پیچا پیچ، کند مغزش ز خلق مخفی       هر آنچه راز تزویرش، محک در پرده ها مضمر

گهی از شرق گهی از غرب، به هزیان می کند ناله       نمای اکت میخوران ،که هر سو می خزد باسر

 

بسی ازدرد ناداری، و فقر است در وطن نالان            ولی آن عاملان در دزدی،و خوردن بود یکسر

اگر اینست نمای زیست، میان رنگها ها امروز               کجا بد تر زاین روزی ،چو خوان در دست بازیگر

نه الفاظی که می راند، زاوست و نی عبای او                به چنگگ کافرانش کرد ،ه  آویزان کجاست داور

 

ترازویی اگر باشد  ،شماردی رمز بیداد ش              نه بتواند شمارش آن ،خرافات درج هر دفتر

همی آزادگی باشد ، به گردون رمز انسانیت                 رها از حیلة  شیخان،  کاذب و ملا زود تر

همین است آرزومندی، جهان بر دیگر اندیشان           که در پیکار و جانبازی، خرد را گشته اند نوکر

 

گداز محترم باقیست، برای صحبت انسان                چو می بینی توانی را، به درک ات هستی اسکندر

 

شب و روز بر همگان خوش  بهکام باشید

 

با شما گرامی پدرود.

اندیشه وظلم

http://www.youtube.com/watch?v=y0vLqisdC68

حضور ما همی دربزم نادر                 مباد کمیاب به هر خانه عیان به

شده مجری و ما را مینوازد                به الفاظ  دری  او را زبان به

 

درود ها و تمنیات صمیمانة خویش را خدمت شما گرامی  تقدیم می دارم

امید وارم که شاد  باشید و در اوامر هم  کامگار، ومیخواهم  از زحمات خودت در قسمت اجرای برنامه ناب  ادبی و فرهنگی  مشاعره و مصاحبه  ستایش و اظهار امتان  نمایم .و یک درود جداگانه برای بزرگوار راعی طهماس همایون جان و شعر نصیحت گونه اش . و دیگران هم تقدیم کنم. و باسپاس از شعر ناب ات و دکلمه اش

البته :  با سپاس

و هم درود های خویش را خدمت تمامی هممیهنان و همزبان در فراسوی این کرة خاکی هم تقدیم می دارم

و هم درود های جداگانه خدمت دست اندر کاران تلویزیون جهانی پیام افغان هم می فرستم .

 

کوتاه و با سرعت که وقت دیگران را نگیرم .

البته در خبر ها شنیده ام  : چند سطر نثر است

 

(چنان که ملا ها گفتندی ، که  حج کردن  برای مسلمانان فرض بودندی ، وشیخ  صیاف همه سال بسوی حج تاختندی . ودر ضمن حج با شیخان به داد و گرفت و معامله  پرداختندی ودست بوسی ها نمودندی و در بازگشت  هر باره با جیب پر به وطن بر گشتندی ، و این کار او را خوش آمدی وبه آن عادت  کردی .و جهاد ها  ادامه دادی و هر سال حج کردن را عبادت قرار دادندی . و نفع هاو سود فراوان بردندی . و مظلومین را درخاک سیاه نشاندندی.)

 

(اما این شگرد  را  حاجیان جوان امسال نفهمیدندی،  در مراسم حج به زدن جیب ها و دزدی  پرداختندی ، و به تعداد هفت هشت حاجی ، تو سط پولیس سعودی  گرفتار شدندی، و فاهده سر کمائی را خوردندی . و3000 دالر زیان کردندی  و در توقیف به امید زندان  زندگی بسر بردندی. و حج را فراموش کردندی . و باز شیطان را لاحول گفتندی : و  بر نفس بد مانند موش نفرین ها فرستادندی.

گرچه بارها سر توبه کوبه  ها کردندی.

 ولی عقل نی  جان در عذاب ها  گفتندی

. ومرا هم به سرودن این رباعی  سوژه دادندی .)

 

                                       حاجی  کیسه  بر            رباعی

حاجی که به حج میرودو، جیب بزند                از خالقی حرف نشنودو، جیب بزند

تنها نه به کابل به چور کرده مرام                 دزدیست به هرسو دودو ، جیب بزند

 

به هر صورت :

در ایران درگیری های شدیدی  بین  مردم و حکومت استبدای آخندی  در سرکها ادامه دارد .بیاد دایم وقتی شاة ایران  که خدمات شایانی را برای سعادت مردم  در همه ساحات  انجام داده بود با شنیدن صدای اعتراضات گفت من صدای انقلاب شما را شنیدم . و مملکت را ترک کرد.

 

ولی حالابعد از 30 سال امروز  با تمام تظلم ها و کشتار ها و بی عدالتی ها گوشهای آخند ها آنقدر سنگین شده که حتا صدای انقلاب  نوین مردم ایران  هم نمی شنوند. میگه :

کارد به استخوان رسیده و عمر رژیم غیر ایرانی  نوکر صفت هم به آخر .

 

و آخند  گوش کر کله بی مغز هم دارد:

                                         کلة بی مغز          رباعی

هر کلة بی خرد کدو می باشد                      مملو زقساوت ، عدو می باشد

در بطن نهان ، پیام دشمن دارد                     سر تا به قدم ذکر بدو می باشد

 

 من سرودة را که در سال  1364.10.11 در  تهران  سروده ام را میخواهم آنرا به ستایش از جوانان پبا خواسته ایرانی برای رهایی از یوغ خرافات   برای شما و همگان  به خوانش بگیریم :

 

اندیشه و ظلم

 

یاری اندیشه ها دارد، سخن از نام ظلم               دانش والا ستوده، جاهلان در دام ظلم

خانه ابتر سیه گشته، ندارد نور خور              بس که ظالم گام تند خواهد، همی درشام ظلم

دست و دستی می دهد، آثار پیروزی بدست        جامی از محو تظلم نیست، به لب درخام ظلم

 می کند برباد دائیم، شیوة بیدادی  را                     مرغ آزادی نوای، شادی را بر بام ظلم

رشته را هر چند کشی، در پارگی رو آورد  سرنگونیست هر چه ظلم، ریزد خسان درجام ظلم

تا جهان را جابران، مامن نموده بر معاش       عاقلان خاموش نمی نشینند، بدان اوهام ظلم

 شب همی دارت زند، تا صبح ازادی بدان              خائنان بندند به عاقل، در نهان اتهام ظلم

باخوشی روز رهایی را، به یاران مژده باش         دیدن شبهای تاریک، و شبان و گام ظلم

 

ایام بکام نیکویی مرام  و راستی پیام باد

شب و روز بر همگان خوش

با شما پدرود

   

دیدار نا مرئی

http://www.youtube.com/watch?v=0sbAIm0qaaQ

24.12.09 9:40

  

درود است آزمون هر مخیله                  که سوزد هر ورق را مکر و حیله

جنون هم راستان را دوست ندارد             به مثل نفت که می سوزاند فتیله

 

امیدا دارم خوش و خوشحال باشید و در اوامر هم خجسته کام

 

و درود های خویش را حضور گرامیان هم میهن و ارجمندان همزبا ن هم میرسانم . و خوشوقتم که باز فرصتی بدست آمد تا بتوانم نبشته هایم را برایتان به خوانش بگیرم.

 

 

البته نادرجان امام خمینی هم دوران جوانی شعر  میسرود . یعنی طبع و قریحة شعری داشت .

 و درینجا من چند بیت ازیک غزل  او را به خوانش می گیرم

 بهر صورت  وصف از بت خانه می نماید و روزی هم وقتی اقتدار پیدا می کند  به بت شکن زمان مبدل می شود . خودش رفت اما رسم شکستنش هنوز ادامه دارد . و حتا چه دلهایی شکسته و درحال شکستن است.

میشود گفت :

تاتوانی دلی بدست آور         دل شکستن هنر نمی باشد.

 

ببینیم  چه میسراید ؟

 

من به خال لبت ای دوست گرفتار شدم              چشم بیمار ترا دیدم و بیمارشدم

غم دلدار فکنده به جانم شرری                       که به جان آمده و شهرة بازار شدم

فکر کنم که راست میگوید .

در میخانه گشائید به رویم شب و روز            که من از مسجد واز مدرسه بیزارشدم

جامة زهد و ریا کندم و برتن کردم                  خرقة پیر خراباتی و هوشیار شدم

بگزارید که از بتکده یادی بکنم                      من که بادست بت میکده بیدارشدم

 

قضاوت با ادب دوستان >

 

من سروده راکه به تاریخ 15.4.08 سروده ام میخواهم بری شما بخوانش بگیرم :

15.4.08 

 

 

                                               دیدار نا مرئی

 

ای که درحقه و مکر،از همگان پیشتری              تابه چند بزم حقیقت،به خرافات میبری

در جمع مال و طمع ، غصب حقوق دیگران          درچنین مقطع زیست،والة هر بی بصری

شوکت هم  ذلت تست،بس به خرافات زدة            دزد ناشی شده در،سوی طویله گزری

 

آنچه ازعزم توپیداست،همه ادبار زاید               ای توموجود دوپا،شهرة هر خیره سری

بسکه امید دلان رفت،به نو میدی زتو                 شدی نالایق دهر،رمز تو شد دیده تری

 

من درین خانه  که رنگ،ازخردی بوده سخن     پی جانان شده ام،دیده زدود عشوه گری

صحبت اهل خرد،پیک  و شراب دیگران             ورد آن عقل دلاویز،زده است بال وپری

 

بادة اهل خرابات،تب و تابی شده است              جلوه درد که جهان،خواسته  همی دادگری

هرچه خواند زاهد ،عاصی به  دستان دعا       سرشب تا دم بامداد ، گنه هاست مفته بری

 

گرچه در جمع کمال،زاهد مکاره دد است        با همه حیله و مکر،سودی ازین دربدری

تاکه عقل همگان،بسته به آن سحر بود          نشود زندگی را  ، بوده تلاش بی  هنری

شیوة گفتن من راز،عیان بوده و است         گشته اغفال همه را،جامه در آن جادوگری

واقف از دردی چنین،گویم و فریادی زنم       آنچه گوشی که کران،بسته زالفاظ دری                                       

   

 

               با سپاس از شما و همه وقت خوشی برای همه ارزو دارم

 

شب و روز همه مملو از نشاط و کامگاری باد

با شما گرامی پدرود.

    

گمان مفتی

http://www.youtube.com/watch?v=NI3T88XhF5s

درود بر هم میهنان و همزبان گرامی ،درود بر همکاران تخنیکی تلویزیون پیام افغان و شایقین شعر و چکامه و

 درود بر شرکت کنندگان معزز برنامه مشاعره و مصاحبه ویک درود هم به  همایون جان کوهگدای با آن سلام شعر گونه اش  که زیبا بود . هم درود بر طهماس گرامی و راعی  گرامی  و دیگران هم ..

.و

چه حال و دارید با اینکه ما را نمی بینید ؟ امید وارم هفته به خوشی سپری شده باشد.

 

 از سیاست میگزریم و بر می گردیم به فرهنگ و مثل ها :

چون با گفتن مثل سخن کوتاه میشود :

 :مثلی میگه :

 

وقتی کشتی سوراخ میشود نخست از همه موشها به فکر فرار می افتند. ( برای کسانی صدق می کند که نخست همه چیز را برای خود می خواهند )

 

مثل دیگرمیگه :

شب تا بامداد قصه  لیلی گفته شد .  اما در آخرطرف نفهمید که لیلی  زن بود  یا مرد.( قصه افغانستان هم بدینموال است که تا حالا معلوم نیست که مسئله چه است )

میکه :

وقتی دل درو گر به درو نشود آنوقت داسش را به کلوخ تیز می نماید .( عملکردهای آقای اوبا مای شما )

 

خرچ اگر از جیب مهمان  باشد حاتم طایی شدن کار مشکلی نیست .  ( وضعیت فعلی دولت افغانستان. )

 

 

وچکامة را که به تاریخ 9.12.09سروده ام و مخمسی یا پنج مصرة است برغزل  استاد غزل بیدل صاحب 

میخواهم برای شما بخوانش بگیرم اگر اجازه بفرمایید؟ امید است بتوانم حق مطلب ادا کنم.

امیدوارم .

                                                    گمان مفتی

 

نبری گمان که مفتی به خدا رسیده باشی  

 به نهان دل شبانگاه به صفا رسیده باشی

به عدم پیام گزاری به سرا  رسیده باشی 

تب و تاب زیستن را به سخا  رسیده باشی        

 تـو زخود نـرفته بیرون به کجا رسـیده باشـی

  سـرت ا ر به چـرخ سـاید، نخـوری فـریب عـزت

 وگرت بساط واهیست،  به ردائی سر حکمت

   نای مسخ گردون، به شمار شکوة رحلت   

همه ره به فکرسودی، ستمی به پای  مکنت 

 که همان کف غباری به هــــــــوا رسیده باشی

 همه تن شکسته رنگیم مگذر ز پرسش ما    

 به خطای دل به جنگیم مگزرزپرسشما                                                                  

 گلی درمیان سنگیم مگزر  زپرسش ما   

   شبحی پریده  رنگیم ،مگزر  زپرسش ما

  که به درد دل رسیدی چو به ما رسیده باشی

 برو ای سپند امشب ،سرو برگ ما خموشی ست

 به زمام رسم دیگر، شه و ارگ ما خموشیست

سر آن شکسته کشتی، دم  مرگ ما خموشیست 

  نشود جهانی داورگل و برگ  ما خموشیست

  تو که سوختند سازت، به نوا رســــــــیده باشی

نه ترنمی  نه وجدی، نه تپیدنی  نه جوشی  

  نه سنان دهدبه کف مهر، نه به مهر بود نیوشی

   همه با زبان قاصر ، سخنان حدیث گوشی  

  ز انام صفایی باقیست ،لب جام و میفروشی 

  به خم سپهر تا کی،می نارســــــــیده باشی

نگهء جهان نوردی، قــــــــدمی ز خود برون آ  

   وگراز تبار هوشی، چوغمی  زخود برون آ

شررونواه وشوری ، چو نمی زخود برون آ 

 لب خنده ای بهاری ، رقمی  زخود برون آ

 که ز خویش اگر گذشتی همه جا رسیده باشی

ز شکست رنگ هستی، اثر تو بیدل این بس 

 نه به جام ومی بدهکار، شرر تو بیدل این است

زنخستی تا به آخر گزر، تو بیدل این است  

 شة آخرین زمانی،هنرتو بیدل این است

 که به گوش امتیازی چو صدا رسیده باشی

 

 

با این بیتی را که برای خودم سروده ام بزم را بکام شمایان میخواهم

 

کرم شبتابم مرا با صبح روشن کار نیست       هرکجا باشد شب تار من هویدا می شوم

 واین خواهر ما که  استخاره  مسالمت آمیز کرده ، امید است بتواند استخاره اش استخاره جناب

مجددی را منفجر کند.که شاید به رهایی غوث زلمی بیآنجامد .

 

.

شب ور وز برهمگان در سراسر جهان خوش باد

 

با شما گرامی پدرود

من و زاهد

http://www.youtube.com/watch?v=n5hBwpFkEr8

 

 

هردرودم مظهر آزادگیست               جاهلان غرق در  قمار بندگیست

عمری درخواب و زهستی بیخبر       در گمان ها  نغمة هایش بی اثر

 

 

امیددارم خوش و جور باشید.

و هم درود های صمیمانة خویش را خدمت تمامی هم میهنان و همزبانان و همة یاران مهربان  برنامه وزین  شما،  در همه جا و در هر حالی  که هستند و هم گردانندگان تلویزیون جهانی پیام افغان

 تقدیم می دارم

و به جناب راحی گرامی و طهماس گرامی  هم احترامات  تقدیم می دارم .

با تائید صحبت های هفته گذشته شما  درست همین است که نخست باشندگان یک سرزمین یک ملت و بعد مردم واحد شوند. به این معنی که در همه حال منافع ملی را بااهمیت تر از منافع شخصی بدانند. و برای مسائل شخصی قوانین مدنی را زیر پا نکنند.

 

 البته  مشکل دررفتن و نرفتن نیروهای آمریکا نیست که دیر یا زود افغانستان را ترک  کنند. مهم اینست که بعد از برآمدن نیروهای آمریکا مثل خروج نیرو های روس بار دیگر شهرهاو  مال و آل مردم ما را چپاوول گران چور نکنند. و ما قدرت دفاع آن را بدست بیآوریم

 

و این فرصتی است گزرا  که به آن توجه کنیم  تا به یک حکومت ملی قوی درافغانستان دست یابیم .

درست است که میگویند : گلیم عاریه تا نیم روز است.

 

ما باید از خود شروع کنیم که تا با جهان و زمان  یکجا حرکت کرده بتوانیم.

 

درقسمت حاجی عشقری صاحب میگه

 

حاجی آن است که از روزازل تادم مرگ                 نشود ازتن او جامة احرام جدا

 

 

من غزلی دارم  که به تاریخ  20.11.99    درلندن سروده ام و میخواهم برای شما و همگان به خوانش بگیرم اگر اجازه بفرمائید؟

 

 

من و زاهد      بروزن رباعی             

 

کار من و دل صحبت ، زیبا نگری را             چندان بنواخت آفت وغم، دربدری را

درداکه جهان از ستم خصم به ستوه است      بندیکه به آن دامی  شکست، دست و سری را

اوهام  ددان توبة هر لحظه ، مرا نیست         دیریست که روان گشته به ره، رهگزری را

 

جود است و نیاز و سخن واله و نادم              در کوة کسان شکوه شده، زیب و فری را

من با همه سختی و بلا   درپی اویم              آفاق نه چنان داده مرا، ره نگری را

قلب در تپش لحن و جمادات به وجودی       آرایش اوست ساغر غم خاک به سری را

 

فرق من و زاهد نه چنان صحبتی دارد          بینی چو  خبر داده، شروطی نظری را؟

قاتل به تواضعی که از بیخبری بود              رحمی ننمود تا که ستود ،خیره سری را

بازارچه هنوز داغ جسد های کسان است       کس نیست بخرد دانة ،فرهنگ اثری را

 

دربادیه گم گشته کنون منزل یاران             واقف به کجاست تا بدرد، سبل خری را

از ظلم وبلا صحبت عشق هم شده تزویر      تابوت  زمان را چه وفاست، دیده تری را

 

 

نادرجان میخواهم  جارو جنجال آقای  ملازاده و رقیبانش را با رباعی از نورالدین عبدالرحمن (جامی ) به داوری بنشینیم

 

ای مغبچة دهر بده جام می ام           کامد زنزاع سنی و شیعه قی ام

گویند که جامیا چه مذهب داری        گویم که سگ سنی و خر شیعه نی یم

هفت آسمان را بر درم از هفت دریا بگزرم         چون دلبرنه بنگری درجان سرگردان من

 

شب وروز بر همگان خوش

 و باشما گرامی پدرود

شب عمر

http://www.youtube.com/watch?v=oRLG65EcCJQ

باتقدیم درود های داغ درین فصل سرد  برای شما گرامی  .خوشحالم ازینکه شما را مثل همیشه خوش و خندان می بینیم. هفته خوشی

البته سبب غیبت من این بود که خود را امتحان کنم که نکند معتاد برنامه زیبای شما شده باشم .

اما مطمئن شدم که من به هیچ چیزی عادت نمی کنم .

بیدل صاحب  رباعی یی را چنین میسراید  :

گر عین و گر ، اقتباس دریافته ای                  در انجمنی  ،حواس دریافته ای 
بر دامن جسم ، چاک تحقیر مدوز                 حق را به همین ، لباس دریافته ای

و هم درود های فراوان خویش را خدمت  تمام هم میهنان و همزبانان  و تمامی بزرگوراران و دوستانی که همیشه در برنامه شما سهم می گیرند و صدای  چکامه هایشان در گوش ها  طنین  می اندازد  مخصو صا"

گرامیان  جناب قاصد صاحب ، للندری صاحب ، همایونجان   کوهگدای ، و جناب راهی صاحب که دیده میشود  حالا  رنگ گل  ها را بهتر  تشخیص می   دهد.  و هم محترم طهماس که دوباره از میهن عزیز برگشتند  و

 یادی از من کردند. و هم همه  یاران مهربان  که درین جا شاید نگنجد که به نام شان اشاره کنم فقط آرزوی صحت و سلامتی همه را ارزو  دارم

به نظر من   دوست داشتن خوب است اما عادت کردن دیوانگی .

که تواتر عادت  اعتیاد را به  وجود می آورد. البته  از نصوار پل متک  گرفته تا هیروئین مورفیم  و حتا برنامه های تلویزیون . که بعضی به ملازاده عادت می کنند و بعضی به دشمنانش .

در کشور ما تنها محترم کرزی خودش را سیاستمدار نمیداند دگر همه مشغول بازی  سیاست اند

مشکل جامعه ما اینست که اگر 92 % بیسواد در جامعه ما باشد سیاستمداران ما از  100 هم زیادتر هستند.

و همه میخواهند که

یکشبه راه صد ساله را بروند  . نه درعمل بلکه در حرف .

و بادرود به جناب نجیب جان نور که دوهفته قبل غزلی از روانشاد فرخی یزدی را قرائت کردند ومن این غزل را با سرایش پنج مصره به تاریخ 13.11.09 سروده ام  خدمت همگان   تقدیم می داریم محمد فرخی یزدی،  ترانه اش را احمد ظاهر هم خوانده

 (۱۲۶۸ یزد - ر ۱۳۱۸) میرزا محمد فرزند محمدابراهیم یزدی (سمسار) از شاعران و روزنامه‌نگاران آزادی‌خواه و دموکرات صدر مشروطیت است.:

شب عمر              

شب که در بستم  ومست ، ازمی نابش کردم 

باری  با تار دوزلف  ، مست ربابش کردم   

بیت چشمان  به نظر،  قطرة  آبش کردم

دل درخون شده را ، غرق عذابش کردم

  ماه اگر حلقه به در ، کوفت جوابش کردم

منزل مردم بیگانه  ،چو شد خانه چشم

مینمود زخم تنم تازه ، به پیمانة چشم

آشنایان دغل  تابش ،  افسانة  چشم

پیکی از دردی  بود ،سرخی مستانة چشم

آنقدر گریه نمودم  ، که خرابش کردم

 شرح داغ دل  پروانه ، چو گفتم با شمع

سوزی از سوزش دل ، چیست نوشتم باشمع

از خطا ریختن است  ،قطره چو بیختم  با شمع

دمی  کز کوه مغان  ، ناله شنفتم   با شمع

 آتشی در دلش افکنده ، و  آبش کردم

غرق خون بود و  ، نمی مرد ز حسرت فرهاد

دربیابان جنون تاب ، و تب از غضه نهاد

آتش عشق و جنون  ،تا که  ره  برجانی فتاد

دل  فرهاد همه ازشوری ، به بیتابی  زیاد

 خواندم افسانه شیرین ، و به خوابش کردم 

زندگی کردن من ، مردن تدریجی بود

درد آبروی  وطن ،  ریختن  تدریجی بود

پاسخ گفتن اگر  ،   گفتن تدریجی بود

آتش داغی می  ، سوختن تدریجی بود

آنچه جان کند تنم ، عمر حسابش کردم

 و با این رباعی ام بنام قربانی و عید  پیام عید را برای همه تقدیم می دارم :

 

قربانی و  عید                          

عید آمدو قربان ره اش  حیوان شد                      وز دیدن گوشت خنده به لب انسان شد

ایکاش که روزو، ماه و ، هم  سال همه            چون عیدی شود ،  چنان که بر سلطان شد شبتاب

 

خطاب صاحب گفت که شیطان را امشب با سنگ می زند می زنند ؟

 

و مولانای بلخ دسته گل از باغ می طلبد و من میخواهم ناله شیطان را بشنوم

از آنانی که در ضرر اند و خوراکی خورده و در توالت آنرا ریده و بر می گردند.

 

  یکدستة گل کو اگر آن باغ بدیدید                   یا نالة شیطانی که ، بر گوش  بشنیدید

بشمار اگرت گشته فزون ، سود گزیدید         دستمایه  بخوردید و، طعام پس همه ریدید

                               یک گوهر جان کو اگر از بهر خدائید.

 

 

شب و روز برهمان خوش و با شما گرامی پدرود

ناله نی

http://www.youtube.com/watch?v=xCAyZYySMu4

 

درود بر تمام هم میهنان و همزبانان گرامی

درود بر تمام فرهیختگان چکامه و سروده

 

مولانای بلخ درین رباعی به عشق چنین اشاره می کند:

عشق از ازل است و تاابد خواهدبود		جوینده عشق بی‌عدد خواهدبود
فردا که قیامت آشکارا گردد		هرکس که نه عاشق است رد خواهد بود

 

 

اگر ما فقط می دانستیم که مولانای بلخ چه می گفت و توان پا گذاشتن را در نقش پایش می داشتیم  اینهمه راه  به سوی ترکستان نمی رفتیم . به تاریخ 9.9.09  دیروز   مثنوی  پر از نالة   ، نالة نی او را من به پنج مصرة پیراسته  ام. امید چنگی به دل فرهیختگان بزند .  ۴۵ بیت است .

 

                                                 نالة نی

  

بشنو ازنی چون حکایت می کند                    هر چه روزگاران، عنایت می کند

پشت پرده دون ، جنایت می کند                    عقل به بند تزویر، روایت می کند

                          از جدایی ها شکایت می کند

 

کز نیستان تا مرا ببریده اند                      بانگ تعبیر در نیستان  چیده اند

طاعتی در جبن زاهد  دیده اند                   از درایت  جاهلان رنجیده اند

                          در نفیرم مردو زن نالیده اند

 

سینه خواهم شرحه شرحه از فراق           دشمنان پیمانی بستند در چناق

چند همی پنداشت تاریخ را مذاق ؟           سال  خسپیده ایم بی نان قاق

                       تا بگویم شرح درد اشتیاق

 

هر کسی کو دور ماند از اصل خویش      می نداند حاصل هر فصل خویش

نیمه خواند  نامة هر رسل خویش            دوست خواند  دشمنان رزل خویش

                   باز جوید روزگار وصل خویش

 

من بهر جمعیـــتی نالان شدم                  در نهان از ذلتی ویران شدم

در نگون بختی دون حیران شدم           بعد مرگی در جهان انسان شدم

                     جفت بد حالان و خوشحالان شدم

 

هرکسی از ظن خود شد یار من           برنتابـید از عدم اسرار من

معترف در آشتیست بازار من             زندگیست در بلخ از آثارمن

                     از درون من نجست اسرار من

 

سرمن از نالة من دور نیست             بهر بینای که چشمان کور نیست

درخرد آزادة ایست مزدورنیست            خود  متاعی در قبای چور نیست

                     لیک چشم و گوش را آن نور نیست

 

 

آتش عشق است کاندر نی فتاد              شعلة دردیست تا در وی فتاد

در تکاپویش خلق بر سعی فتاد              دیدة بیناست تا در ری فتاد

                    جوشش عشق است کاندر می فتاد

 

محرم این هوش جز بی هوش نیست         عاطل این بندگی  مدهوش نیست

سخت  گیرد بر کسی سهل کوش نیست     می دهد کام نسیة را  نوش نیست

                           مر زبان را مشتری جز گوش نیست

 

در غم ما روز ها بیگاه شد                   نیست آن دل با ددی ، واه واه  شد

خوش بودبا چشم عقل ،  گواه شد               زندگیست تا د ر سعادت ، آه  شد

                        روز ها با سوز ها همراه شد

 

روز ها گررفت رو گو، باک نیست            خالق دل کو چودر، افلاک نیست

می اگر آتش به پای، تاک نیست                 باهمه تعبیر دل ، بی باک نیست

                               تو بمان ای آنک چون تو پاک نیست

 

در نیابد حال پخته هیچ خام              چون بگیرد دانه ها از خاک کام

واژه میداند سخندان در کلام             زینه میگزارند بر آرند  روی بام

                           پس سخن کوتاه باشد والاسلام

 

 

با سپاس از وقتی که برای من دادید.

 و آدینه خوشی داشته باشید

 

شب و روز بر همگان خوش و همه بهکام باد.

 

 

با شما ارجمند پدرود .

 

حج رفتگان

 http://www.youtube.com/watch?v=H9SqW6e2jqs

درود ها بی پایان خود را به همه هم میهنان گرامی و همزبانان ارجمند و همکاران تخنیکی تلویزیون جهانی پیام افغان هم تقدیم می دارم :

 

ضمن درود به جناب وحید غوثی که در برنامه دیروز که از چنداول و  قزلباشان یاد آوری کردند که بسیار جالب بود و خودم هم خوشبختانه من هم  متولد چنداول هستم و  یک مثنوی درباره چنداول سروده ام که چند بیت آنرا برای خوشی همگان به دکلمه می گیرم : 7.7.08

                                        چندااول

زاده ام اندردیار چندااول                  عاشقم بر روزگار چنداول

یاد آن ایام که در تاریخ ما                 جانفزا بوده تبار چنداول

در سراپا کوة شیردروازه اش          ازدیواریست تاجدار چنداول

با زبان خویش وصلت می دهد           بهر قوم  رهسپار چنداول

این مثنوی 30 بیت دارد که باشد برای بعد :

نادرجان:

در ادبیات زبان  دری با بلند رفتن سطح فهم و دانش ، صنایع لفظی بدیع و بیان  قواعد نظوم و نثور به میان آمد تا جائیکه دگر چکامه  سرایان مجموعة سخنان و نصایح را به یک بیت با یک رباعی یا یک غزل یا یک ترجیح بند و یا یک مثنوی تشریح می کردند.

 که این خاصة زبان دری می باشد . اما متاسفانه می بینیم که  این ابداعات به مرور زمان سیر نزولی پیدا کرده و دشمنان همانطوریکه زبان و فرهنگ مصریان را نابود کردند با زبان و ادبیات ما در افتادند . کتاب های زیادی را سوزاندند .

ولی به مرور توان مقاوت را از دست داده و به عقب نشینی روی آوردند ، رکوددر زبان بوجود آمد . و صراحت و بلاغت به کندی و کری و منگی مبدل شد که دگر از چو سخن نگفته باشی به سخن رسیده باشد خبری نیست.

و گر نه سروده های مولانای  بزرگ  حافظ گرامی ،عمر خیام  ( یا کیوان نیشاپوری) آنقدر هم مغلق نیست که کسی معنی آنرا درک نکند. البته

 یک  سربازنو در یک روز یاد می گیرد  که شی گرس و کین گرس چه است و لی هرچه مولانا گفت همگان برعکس آن را رفتند . و تا توانستند از سر منزل مقصود بدور افتادند . نکند  شاید میخواهند نابود شوند .

و مانند تندیس های بودا عکس شان به یادگار بماند.

چنان که بیدل صاحب میسراید :

ما نه مانیم و عکس ما ماند          گردش روزگار برعکس است

به هرروی :

مخمسی را که بر غزل ناب مولانای جلال الدین خداوند گار بلخ امروز یعنی تاریخ 3.9.09

سروده ام برای همگان  به خوانش می گیرم:

شواهد نشان می دهد که مردم ما همیشه روزه هستند . گدایی شکم سیری نیست ،.روزه کسانی بگیرند که شکم شان از پرخوری کم است بترکد مثل شیخان عرب  ،حاجی ها و   

فرهاد دریا میکه بده یک خشت دیگر بده یک خشت دیگر .

میگه بگیر یک روزه دیگر بگیر یک روزه دیگر.

                                          

                                     حج  رفتگان

 

ای قوم به حج رفته کجائید کجائید              اینجاست بسی ناله، شما گرشنوائید

گر اکبری دانسته ،هنوز سوی ریائید            با اهل جفا رفته بپا، جمله  خطائید        

                               معشوق همینجاست بیائید بیآئید

 

معشوق تو همسایة ، دیوار به دیوار              گر گشته یتیم یا، که فقیر طبع اغیار

آن بیوه زنان را که بکشتید، همه غمخوار      پولش بگرفتید به حقه ، در سر بازار

                             در بادیه سرگشته شما، در چه هوائید

                            

گرصورت بی صورت ، معشوق ببینید           اندر طلب رزق به شک ، سوی یقینید

 تا چند  همگی در عزبی پرده گزینید          باطن همه در صورت ظاهر شده کینید

                            هم خواجه و هم خانه و هم کعبه شمائید

 

ده بار از آن راه بدان ، خانه برفتید                عاصی به گناه در پی ، جانانه برفتید

بیرون زغمی عاشق، و دیوانه برفتید            آباد چو مرا خود، به ویرانه برفتید

                             یکبار ازین خانه براین بام برآئید

 

آن خانه لطیف است نشان هاش بگفتید          سنگباری به شیطان، همه از غیر شنفتید

شب تا به سحر توبه کنان هیچ نخفتید               سر تا به قدم بار دگر شرک  برفتید

                                 از خواجة آن خانه نشانی بنمائید

 

یکدستة گل کو اگر آن باغ بدیدید                   یا نالة شیطانی که ، بر گوش  بشنیدید

بشمار اگرت گشته فزون ، سود گزیدید         دستمایه  بخوردید و، طعام پس همه ریدید

                               یک گوهر جان کو اگر از بحر خدائید

 

با این همه آن رنج شما ، گنج شما باد            قرضداری راه اینهمه ، دسترنج شما باد

آن خانه نگهبان ، انج و منج شما باد              چون سفله سر   اید، خلق سخن سنج شماباد

                               افسوس که بر گنج شما پرده شمائید

                               افسوس که بر گنج شما پرده شمائید

با سپاس از شما گرامی

روزو روزگار برهمگان خوش

پدرود

 

حافظ و زاهد

 

http://www.youtube.com/watch?v=0TobFzhLE7U

درود های دیگری برای همزبانان و هم میهنان و دوستداران چکامه  هم تقدیم می دارم مهدی اخوان ثالث می سراید

نی شعر شناسم و نه قافیه  من مرثیه خوان وطن مردة خویشم

خداوند به ما عقل و خرد داده تا آنرا بکاربگیریم مثل فرهنگ ر بایانی  که امروز خود را جهان اول می نامند و ما ممکن از جهان سومی هم پاهین بآفتیم  به هرروی:

سیاوش اوستا یک فرهیخته همزبان ما  می نویسد : تاریخ شناس و کارهای فرهنگی .

محمد گلندام که از شاگردان و مریدان حافظ بوده است میگوید  که حافظ  در پی فتوای فقها به قتل رسیده است!!!

در کتاب عرفات العاشقین ، نوشته ی امیرتقی الدین ، می خوانیم:

آنگاه که ماموران حکومت در پی فتوای فقها و حکم قوه ی قضاییه به خانه ی  حافظ حمله نمودند. تا وی را بازداشت نموده وبه قتل برسانند، بانوان خانه حافظ ، تمامی آثار و نوشته های وی را در چاه ریختند تا به دست ماموران نیفتد.

من امیدوار هستم که در قانون اساسی یک ماده دیگری را اضافه کنند . که ملاها هم مانند دیگران کار عملی هم بکنند  و از آبله کف دست امرار زندگی کنند.  و مفت خوری تمام شود که عدالت بر قرار شود  به گفته :

اقبال صاحب:

خدا آن ملتی را سروری داد          که تقدیرش به دست خویش بنوشت

به آن ملت سروکاری ندارد          که دهقانش برای دیگران کشت

چه خوب بود که می گفت :

به افغانان سروکاری ندارد             که دهقانش برای دیگران کشت

 

من غزل معروف حافظ گرامی  به مخمس در آورده ام  همین امروز 27.8.09 که برای شما به خوانش می گیرم

دو ساعت قبل :

حافظ و زاهد

عیب رندان مکن ای زاهد پاکیزه سرشت    

                آن چنان  لعنتی که زهد و ریای تو برشت

فکر کوتاه نظری ساخت ترا زشت و پلشت     

             فکرخود باش که پریدی از آن قالب خشت

که گناه دیگران برتو نخواهند نوشت

 من اگر نیکم و گربد تو برو خودرا باش      

                     لتی و تنبلی بگزار بکن سعی و تلاش

پی مخلوق  خدا درشب تار گشتی خفاش 

                   نقد را بین اگر فکرتو است خوردن آش

هر کسی آن درود عاقبت کار که کشت

 همه کس طالب یاراند چه هوشیارو چه مست 

             گربود ساقی و گر عاصی یی از روز الست

لاله در دامن صحرا و به دشت سبزه برست  

               کاخ تزویر  وضویت  به یک بادی شکست

همه جا خانة عشق است چه مسجد چه کنشت

 سر تسلیم من و خشت در میکده ها   

         تو ورسوایی به هرکوچه و هر دهکده ها

با همه فقر وفلاکت، زتو پیدا شده ها  

         درد و آلام چپق ، در طی صد ها سده ها

مدعی گرنکند فهم سخن گو سرو خشت

ناامیدم مکن از سابقة لطف ازل    

                  من و راستان وفا و تو و آن جمع دغل

عاشقان والة بر بوس کنارو به بغل 

            معتصب  همچو تودرحرص  به رویای اجل

      تو پس پرده چه دانی که خوب است و که زشت

 نه من از پردة تقوی بدر افتادم و بس  

                اهل دل هم به سخن دیده که ناشادم وبس

از خرد جستن یاریست که آزادم و بس

                      سرتسلیمی نشد  پرسش از ایجادم و بس

پدرم نیز بهشت ابد از دست بهشت

 حافظا روز ازل گر، به کف آری جامی    

                     خوش بود آندمی که، پخته ندیدی خامی

سربلند پرسشی خواهی تو زهر ایامی 

                          به یکی گام دگر، دام نگری اوهامی

یکسر از کوة خرابات برندت به بهشت

         با شادی روان حافظ گرامی و درک معانی ابیاتش

 

من به این عقیده ام که وقتی میتوانیم دوستی مردم را کسب کنیم  که با دشمنانشان دان جوال را نگیری.

آقای داکتر عبداله میگوید که من تا به آخر از حق مردم نمی گزرم . مردم همان عدة است که به خودش رای داده ،یا کسانی که هم برایش رای نداده اند.

 

شب و روز بر همگان خوش

بهکام باشید